Wnętrza mieszkań w PRL-u były projektowane z myślą o maksymalnym wykorzystaniu dostępnych materiałów. Mały metraż mieszkań sprzyjał stosowaniu mebli wielofunkcyjnych, takich jak meblościanki czy półkotapczany, które pozwalały oszczędzać przestrzeń. Duże segmenty z miejscem na telewizor służyły do przechowywania sprzętów i eksponowania dekoracji, np. kryształów. Popularne były również niskie komody i ażurowe regały.
Ściany często zdobiły kolorowe tapety z motywami geometrycznymi lub kwiatowymi, a także drewniane boazerie, które maskowały niedoskonałości i zatrzymywały ciepło. Podobną funkcję pełniły kasetony sufitowe, zazwyczaj styropianowe, ukrywające pęknięcia. Na podłogach układano parkiety w jodełkę lub inne wzory, a także linoleum czy wykładziny. Charakterystycznym elementem były wzorzyste dywany, często w odcieniach czerwieni, które ożywiały wnętrza.
Wśród dodatków dominowały kryształy, malowana ceramika, ozdobne talerze i porcelanowe figurki. W mieszkaniach często znajdowały się rośliny, takie jak paprotki, eksponowane na metalowych stojakach. Mimo ograniczonych warunków, starano się nadawać wnętrzom osobisty charakter poprzez kolorowe i wzorzyste elementy. Współcześnie meble i przedmioty z epoki PRL-u stanowią przedmiot zainteresowania kolekcjonerów i historyków.